Groth Klaus

Mien Jehann

Ik wull, wi weern noch kleen, Jehann,
 do weer de Welt so groot!
Wi seten op den Steen, Jehann,
 weest noch? bi Nawers Soot.
   An'n Heben seil de stille Maan,
   wi sehgen, wa he leep,
   un snacken, wa de Himmel hoch
   un wa de Soot wull deep.

Weest noch, wa still dat weer, Jehann?
 Dar röhr keen Blatt an'n Boom.
So is dat nu ni mehr, Jehann,
 as höchstens noch in Droom.
   Och ne, wenn do de Scheper sung,
   alleen in't wiede Feld:
   ni wahr, Jehann? dat weer en Ton!
   De eenzige op de Welt.

Mitünner in'e Schummerntiet,
 denn ward mi so tomoot,
denn löppt mi't langs den Rügg so hitt,
 as domals bi den Soot.
   Denn dreih ik mi so hasti um,
   as weer ik nich alleen:
   doch allens, wat ik finn, Jehann,
   dat is  ik stah un ween.